Blijf verbonden

met het zintuiglijke..

De crisis die we momenteel doormaken heeft bij mij ook zijn zintuigelijke weerslag. Ik mis vooral het gebruik van van mijn tastzin. Het omhelzen van familie en vrienden. Het uitwisselen van een kus. Een arm om iemand heen slaan. Tijdens een gesprek éven een schouder aanraken. Het mag en kan niet meer. Het is gevaarlijk geworden….

Ik voel me soms net een resusaapje… Op mijn netvlies staat levenslang gebrand het resusaapje wat het moet stellen zonder zijn moeder en zich daarom vastklampt aan een met pluche omklede paal. Maar ik heb niets te klagen. Ik omhels mijn partner zo vaak als ik wil en ik weet me geborgen. Hoe anders is dat voor vele anderen (vaak ouderen) in onze huidige samenleving.

Om mijn tastzin te blijven stimuleren omring ik me met zachte materialen. Een dekentje, een schapenvachtje. Ik aai de hond en de kat wat vaker. Maar ook voel ik regelmatig aan andere oppervlaktes. Hoe voelt de schors van een boom? Wat voel ik als ik in het gras ga liggen? Lopen op blote voeten door zand, water, gras. In de wind staan en het verschil voelen tussen wind mee en wind tegen. Waterdruppels van regen of douche. De brandende zon op mijn (bedekte) huid. Bewustwording ter compensatie. Wel iets om straks vast te blijven houden. Want het voelt fijn!